W przemyśle korundowym sytuacja boksytu o wysokiej-glinie jest raczej „niezręczna”.
Patrząc na to z perspektywy produktu końcowego, nie jest to uważane za produkt gotowy; określa jednak, czy wiele kolejnych procesów można ukończyć.
Wiele osób wie tylko obrązowy stopiony tlenek glinuIbiały tlenek glinu, ale przeoczają istotny fakt:
Górna granica jakości korundu jest w dużej mierze określona zanim trafi on do pieca.
Przekształcenie boksytu o wysokiej-glinie z surowca ogniotrwałego w stopiony tlenek glinu nie jest prostym ulepszeniem, ale dokładnym procesem selekcji.
Zacznijmy od najbardziej oczywistej zmiany.
Boksyt wysoko-glinowy to kruszywo mineralne o złożonej strukturze i rozproszonych zanieczyszczeniach;
podczas gdy korund to zasadniczo kryształy tlenku glinu-o wysokiej czystości.
Aby przekształcić „rudę” w „kryształ”, konieczny jest kompletny proces „rozbicia{0}}i odbudowania”.
Ten proces „odbudowy” odbywa się w piecu elektrycznym.
Przed wprowadzeniem do pieca elektrycznego boksyt wysoko-glinowy przeszedł już wiele rund selekcji. Nie każdy boksyt wysoko-glinowy nadaje się do produkcji korundu. Zawartość aluminium, struktura zanieczyszczeń, zawartość żelaza i zawartość metali alkalicznych są wielokrotnie ważone. Wiele pozornie przyzwoitych materiałów boksytowych pozostaje w systemie ogniotrwałym, ponieważ po wejściu do pieca problemy spowodowane przez zanieczyszczenia nasilają się.
Podczas produkcji brązowego topionego tlenku glinu boksyt-o wysokiej zawartości tlenku glinu nie jest wprowadzany do samego pieca.
Zwykle miesza się go z materiałami redukującymi, takimi jak opiłki węgla i żelaza, w celu usunięcia zanieczyszczeń w wysokich temperaturach. Proces ten jest zasadniczo procesem wytapiania redukcyjnego. Żelazo ulega redukcji, krzem jest usuwany, a pozostaje stopiony materiał składający się głównie z tlenku glinu.
Ten etap ma stosunkowo wyższą tolerancję na surowce, dlatego też brązowy stopiony tlenek glinu może wchłonąć więcej rodzajów boksytu. Jednak „wchłanianie” i „dobrze wchłanianie” to dwie różne rzeczy. Surowce niskiej jakości będą miały wpływ na kolor, wytrzymałość i strukturę krystaliczną powstałego brązowego stopionego tlenku glinu, a różnice w jego działaniu w formie są już z góry określone.
Droga do produkcji białego tlenku glinu jest jeszcze bardziej wymagająca.
Ściśle mówiąc, w białym tlenku glinu nie stosuje się już bezpośrednio boksytu o wysokiej-tlenku glinu, ale raczej proszek tlenku glinu „oczyszczony” z boksytu. Jednak wracając dalej, korzeniem jest nadal sam boksyt. Wyższe poziomy zanieczyszczeń w źródle rudy zwiększają koszty i trudności w produkcji chemicznego tlenku glinu, a to, czy można osiągnąć stabilną produkcję białego tlenku glinu, jest już oczywiste na etapie wyższego szczebla.
Proces elektrooporowy białego tlenku glinu przypomina bardziej „test czystości”. Nie ma miejsca na redukcję zanieczyszczeń; więcej zanieczyszczeń skutkuje bardziej nieuporządkowanymi kryształami i ciemniejszym kolorem. Ostatecznie objawia się to w produkcie niestabilną wielkością cząstek, niewystarczającą wytrzymałością i niezadowalającą żywotnością. Dlatego biały tlenek glinu, pomimo swojej „białości”, może znacznie różnić się użytecznością.
To, co wychodzi z pieca elektrycznego, to zaledwie „prototyp” korundu.
Następnie następuje szereg procesów obejmujących chłodzenie, kruszenie, kształtowanie, przesiewanie, separację magnetyczną i przemywanie kwasem. Wiele osób koncentruje się na-obróbce końcowej, ale w rzeczywistości prawdziwy szkielet korundu zależy od wytapiania w jednym piecu. Jeśli początkowe kroki zostaną wykonane nieprawidłowo, kolejne kroki można jedynie poprawić, rzadko zasadniczo zmieniając proces.
Dlatego patrząc wstecz na ten proces, odkryjesz coś: boksyt o wysokiej-tlenku glinu nie jest po prostu „przekształcany” w korund; przechodzi całkowitą rekonstrukcję. Jakość surowców nie zanika; po prostu pozostaje w produkcie w innej formie.
Właśnie dlatego prawdziwą różnicą w branży korundu nie jest tylko wielkość pieca elektrycznego czy wiek sprzętu, ale raczej głębokość zrozumienia surowców wydobywczych. Kto lepiej zrozumie, który boksyt jest odpowiedni dla jakiej ścieżki, ma większe szanse na pomyślną produkcję korundu.
